Celem niniejszego artykułu jest analiza roli dyplomacji obywatelskiej w polskiej polityce zagranicznej oraz ujęcie jej jako zjawiska znajdującego się na styku państwa i społeczeństwa obywatelskiego. Problem badawczy dotyczy ustalenia, czy dyplomację obywatelską można uznać za integralny element strategii państwowej, a nie jedynie za autonomiczną formę aktywności społecznej w stosunkach międzynarodowych. Autorzy sformułowali trzy hipotezy badawcze: po pierwsze, że dyplomacja obywatelska stanowi trwały i ugruntowany historycznie filar polskiej polityki zagranicznej; po drugie, że jej współczesna forma pozostaje silnie ukształtowana przez doświadczenia historyczne; oraz po trzecie, że jest ona realizowana poprzez różnorodne kanały instytucjonalne i społeczne, funkcjonalnie powiązane z celami państwa. Artykuł opiera się na analizie instytucjonalnej i prawnej, analizie historyczno-porównawczej oraz doświadczeniach współpracy między państwem a społeczeństwem obywatelskim. Wyniki badań wskazują, że dyplomacja obywatelska odgrywa znaczącą rolę w polskiej polityce zagranicznej, wzmacniając potencjał „miękkiej siły” kraju oraz odporność państwa w środowisku międzynarodowym. Jednocześnie jej skuteczność zależy od zachowania autonomii organizacji obywatelskich, ponieważ nadmierna instrumentalizacja polityczna osłabia ich wiarygodność i transnarodową zdolność wywierania wpływu.