Publikacje
Publikacje pracowników CBnD
Beata Piskorska „The European Union as a Diplomatic Actor in Turbulent Times”. Studia Europejskie – Studies in European Affairs, 1/2025.
https://journalse.com/author/beata-piskorska/
This article contributes to an analysis attempting to identify the capacity and resources of the European Union as an actor in international relations hitherto defined as a “soft” power, a normative actor relying mainly on diplomacy in conflict resolution, trade disputes, and climate negotiations.
This article aims to outline how the European Union, in such a defined role, is adapting to a dynamically transforming international order, one of the turning points of which was Russia’s military aggression against Ukraine in 2022. In addition, the institutional strengthening of EU diplomacy through explicit provisions for external representation following the 2009 reform introduced by the Treaty of Lisbon will be analysed. In recent times, the anticipated transformation of the European Union into an entity using more “hard” power to defend the international order and stabilise security in Europe has gradually begun to materialise. This has been manifested in the financial and military aid provided to Ukraine, the sanctions package imposed on Russia, and the developed concept of EU strategic autonomy. However, it is assumed that, despite this, the EU’s traditionally ascribed role of an actor relying on soft power, the power of its diplomacy, is still necessary and relatively valid even in the face of military threats.
The analysis begins with an overview of selected theoretical approaches to the perception of the EU in international relations. It is followed by a review of the strengthening of diplomatic structures and, finally, the emergence of new formats of EU diplomacy in response to emerging global challenges. Ultimately, this study will provide insights into the European Union’s adaptation to a turbulent international order in three dimensions: the re-definition of its international identity; the evolution of the diplomatic institutional culture established after the Treaty of Lisbon; and the transformation of the forms of response to emerging challenges nearby.
Beata Piskorska, Urszula Soler, „Zastosowanie nowoczesnych technologii w procesie mediacji w konfliktach zbrojnych”, Arbitraż i mediacja, Vol 16, No 1 (2023)
https://journals.umcs.pl/adr/article/view/18797
Celem artykułu jest zbadanie roli nowoczesnych technologii, w szczególności dyplomacji cyfrowej, w procesie mediacji w konfliktach zbrojnych. Ocenie zostało poddane to, w jaki sposób technologie cyfrowe mogą wspierać tradycyjne podejścia dyplomatyczne, poprawiać komunikację między stronami konfliktu i przyspieszać proces rozwiązywania sporów. Istotnym aspektem jest zbadanie, czy narzędzia cyfrowe są wystarczająco efektywne, aby zastąpić tradycyjne metody, czy też ich największa wartość polega na uzupełnianiu osobistych interakcji dyplomatów. W artykule zastosowano metodę analizy literatury oraz przypadków z praktyki mediacyjnej, aby ocenić wpływ nowoczesnych technologii na procesy dyplomatyczne. Przeanalizowano, jak technologie cyfrowe, takie jak wideokonferencje, media społecznościowe, analiza danych oraz sztuczna inteligencja, mogą wspierać różne etapy mediacji, w tym analizę konfliktu, zaangażowanie stron oraz strategiczną komunikację. Z analizy wynika, że dyplomacja cyfrowa ma znaczący potencjał w usprawnianiu procesów mediacyjnych, zwłaszcza w zakresie zwiększania dostępności i szybkości komunikacji między stronami konfliktu. Narzędzia cyfrowe mogą ułatwiać kontakt, analizować duże zbiory danych, a także przewidywać potencjalne eskalacje konfliktów. Niemniej brakuje im pewnych kluczowych elementów osobistych interakcji, takich jak budowanie głębokiego zaufania i empatii, które są często decydujące w długotrwałych negocjacjach. W związku z tym autorzy sugerują, że najlepsze rezultaty przynosi hybrydowe podejście, łączące tradycyjną dyplomację z nowoczesnymi technologiami.
Beata Piskorska, „Strategic projects to revitalise the European Union’s power in global affairs in the 21st century”, Online Journal Modelling the New Europe, Issue No. 29, September 2022
https://neweurope.centre.ubbcluj.ro/wp-content/uploads/2022/09/OJMNE-September-Issue-no.39.pdf
The goal of the article is to analyse key strategic projects to strengthen the European Union’s capabilities and role in global affairs. The EU has lost the dynamics of its impact on world affairs due to the configuration of crises that have affected it at both an internal and external level. The sequence of events has
undoubtedly weakened the EU’s perception as a creator of the international order, which has been a priority since its inception in the 1960s. The power and attractiveness projected by the European Union in a variety of ways have been weakened both as a result of the COVID-19 pandemic and more recent dramatic events causing threats to security and peace in Europe, the best example of which is the ongoing Russia-Ukraine war, but also due to undermining its internal cohesion.At the same time, the question arises whether there is a chance to regain a good image for the EU by undertaking necessary reforms and revitalising the European project? The other research questions one then needs to answer are: What challenges will the European Union have to respond to in the nearest future? Are there any real premises for waking the European Union from its marasmus and strengthening its position in Europe? How could the European Union and its members overcome these difficulties? In order to find the answer to these questions, the analysis will cover at least three strategic projects that, in the
author’s opinion, may reverse the wave of estrangement from the European Union: firstly, actions that are to lead to becoming an organised strategic entity as well as the creation of integrated capabilities in the field of foreign and security policy and military crisis management, secondly, a new approach to neighbourhood policy and future EU enlargement, and finally, undermining anti-European narrative in EU and third countries.
Michał Dworski, Mateusz Błaszczak, „Białoruskie władze na uchodźstwie po 2020 r. a praktyka funkcjonowania rządów emigracyjnych w XX w.”, Sprawy Międzynarodowe, 78(2)/2025
https://czasopisma.isppan.waw.pl/sm/article/view/3247
Rządy na uchodźstwie, choć zazwyczaj marginalne w historii stosunków międzynarodowych, stanowią istotny przedmiot badań zarówno w doktrynie prawa międzynarodowego, jak i w nauce o stosunkach międzynarodowych. Niniejszy artykuł podejmuje próbę analizy fenomenu współczesnych władz emigracyjnych na przykładzie białoruskiej opozycji po sfałszowanych wyborach prezydenckich w 2020 r. Na tle klasycznych modeli rządów na uchodźstwie w XX w. – szczególnie tych funkcjonujących w czasie drugiej wojny światowej – wskazano tu podobieństwa strukturalne oraz kluczowe różnice wynikające ze zmienionych warunków geopolitycznych, normatywnych i technologicznych. Artykuł koncentruje się na analizie najważniejszych podmiotów białoruskiej emigracji, z najbardziej znanym Zjednoczonym Gabinetem Przejściowym Swiatłany Cichanouskiej, które mimo braku terytorialnej jurysdykcji oraz formalnego uznania międzynarodowego aspirują do reprezentowania narodu białoruskiego na forum międzynarodowym. W pracy zarysowano ramy normatywne, w których funkcjonuje współczesna białoruska emigracja polityczna, wskazując na charakter jej działań jako podmiotu dyplomacji diaspory oraz dyplomacji publicznej. Uwzględniono również wewnętrzne zróżnicowanie struktur emigracyjnych, ich konkurencyjność oraz wpływ tego pluralizmu na ograniczoną skuteczność i rozpoznawalność określonych grup. Celem artykułu jest zatem nie tylko klasyfikacja białoruskiego przykładu w obrębie znanych modeli rządów na uchodźstwie, lecz także refleksja nad nowymi formami legitymizacji władzy politycznej w XXI w.